تبليغاتX
خدا درخت را آفرید


خدا درخت را آفرید

شعر نو

      

        حرف که می زنی

       زبان من مزه ی جدید کلمات را می مکد

       می نویسم

       و منتظر

       یک اتفاق بی دلیل

      که

       خواب بعد از ظهر مرا بگیرد

       آفتاب ساعت 14

       ...

       مگس ها

       هار می شود

       وخنکای این عصر کسل کننده

       عادی ترین اتفاق ...

        ooo

       آینه ی بزرگ دیوار

       دارد

       زنی

       را

       در خود کشف می کند

                                                         ۸۶/۵/۲۷

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت12:9توسط خدیجه کا ظمی |

                                                     برای تنهایی بهترین دوست و خواهرم .

       مادر تنهایی اش را هر صبح از خا نه بیرون می برد

       پدر دلتنگی اش راهر شب به خا نه می آورد

        به تنهایی دنیا تو هم اضافه می شوی

         ...........

        بخند !

       به من

       به خدا یی ...

       که غمگین است

       ذهنت را پاک کن

       کوچک باش

       برای من

       برای خدا یی ....

       بنویس

       " آخر کرم ابریشم چگونه ذهن خسته ی دختر را ..... "

        بنویس !

       نیمی را بدرقه ی بوف این سرزمین شلوغ

       که پشت پنجره آفتاب را آرزو می کند

       بفرست

       نیمی دیگر را به نقاش گم نامی که دوست داشت آثارش

       دست نخورده بماند

                                                                        ۸۵/۸/۱۵

     آخر کرم ابریشم ... : منظور داستان بلند و ناقصش

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت12:5توسط خدیجه کا ظمی |

                  (خا طره ی یک روز خوب با جمعی از عزیزان در دره آل)

 

       گذشتیم :از دریا چه ای که قرار بود پسرها خنده ها شان را به آب بسپارند

     گذشتیم: از کوهی که قرار بود دختر کان خنده ها شان را پرواز دهند

     که خنده های پسرها رفت و اعتیاد درخت را فهمید

       که درخت کشید

       که خنده های دختر کا ن آسمان را غمگین کرد و دلش گرفت

       با لای سر درخت رفت

       ا ن موقع شانه های درخت درد می کرد

       به آ سمان تکیه داد

       و آسمان از این همه خوشبختی جیغ کشید ان قدر که هر دو خیس شدند

       و آسمان با درخت عکس گرفت .

       و هر لحظه از ما دور می شدند با سرعت چندین کیلو متر در ساعت .

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:56توسط خدیجه کا ظمی |

 

       امروز

       ساعت30 :5 دقیقه طنابی لخت می شود

       در

       ذهنت آویزان

       اتاق4 *3

       پله ها از خوشبختی تو بالا می روند

       و پنجره

       به من مبتلا می شوند

       بوی عطر

       و پریشانی لباسی در بند

       حادثه ی مهمی است؟

       خط سفید زندگی ا ت یک روز

       خودش را پهن می کند

       زیر یک

       نه !!!

       چندین اتوبوس

                                                ۸۴/۷/۲۵                                                                 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:52توسط خدیجه کا ظمی |

 

       مرد

       که داد کشید

       زن به انتهای زمان

        گریخت

       و

       سر من

       مثل دانه های برنج

       ورم کرد

       شاید.........

       زن جفت مرد نبود

       که هی جیغ بکشد

       .....................

       دریا

       در چشمان زن جا مانده بود

       رفت

       به انتهای کوچه رسید

       وقتی اعتراف میکرد

       چشم ها يش جیغ می کشیدند

      و

       درد

       ..........

       و

       زن

       فقط چند تا حرف بود

       بین

       احتیاط یک کتاب .

                                                           ۸۲/۲/۲              

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:48توسط خدیجه کا ظمی |

        پنجره

       بخار می شود

       در

       ذهن دیوار

       اتاق بزرگ

       مدرن

       اثاث پراکنده ی ذهنم

       ان قدر دور

       ان قدر.........

       که هیچ ربطی میان شان هجی نمیشود

       سردی انگشتانم

       در مغز استکان رسوخ می کند

       و

       نلبکی دلش چای می خواهد

                                      

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:44توسط خدیجه کا ظمی |

     

      درخت را آ فرید

        برگ بیهوش شد

     از ارتفاع چشمهایم

      تا

      به

     زمین

     .........که

     آمد

     نشست

     روی سنگ

     ...........که

     آب

     شست

     هیجان خدا را

                                                     ۸۴/۸/۲۴ 

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:41توسط خدیجه کا ظمی |