مرد
که داد کشید
زن به انتهای زمان
گریخت
و
سر من
مثل دانه های برنج
ورم کرد
شاید
.........زن جفت مرد نبود
که هی جیغ بکشد
.....................
دریا
در چشمان زن جا مانده بود
رفت
به انتهای کوچه رسید
وقتی اعتراف میکرد
چشم ها يش جیغ می کشیدند
و
درد
..........
و
زن
فقط چند تا حرف بود
بین
احتیاط یک کتاب
.۸۲/۲/۲
+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت11:48توسط خدیجه کا ظمی |
درباره من
من گرفتار سنگینی سکوتی هستم
که گویا قبل از هر فریادی لازم است
که گویا قبل از هر فریادی لازم است
منوی اصلی
نویسندگان
آرشيو نوشته ها
پيوندها
