مادر تنهایی اش را هر صبح از خا نه بیرون می برد

       پدر دلتنگی اش راهر شب به خا نه می آورد

        به تنهایی دنیا تو هم اضافه می شوی

       به من

       که غمگین است

       ذهنت را پاک کن

       کوچک باش

       برای من

       نیمی را بدرقه ی بوف این سرزمین شلوغ

       که پشت پنجره آفتاب را آرزو می کند

       بفرست

       نیمی دیگر را به نقاش گم نامی که دوست داشت آثارش

       دست نخورده بماند

                                                                        ۸۵/۸/۱۵

     آخر کرم ابریشم ... : منظور داستان بلند و ناقصش